Het Overijssels Havezatepad

Al het groen barst open....

2011-04-16T12:36:00.000-07:00

Wetering - Steenwijk

Vandaag het laatste traject van het Havezatepad, we lopen van Wetering naar Steenwijk. De weerprofeet van het journaal heeft ons een mooie dag belooft. We vertrekken vandaag wat later dan gebruikelijk omdat we 's middags nog een gezellige afsluiting aan de wandeling willen knopen. Dat later vertrekken is niet voor iedereen even makkelijk. Zo is vandaag de laatste, nu wat onwenning, als het eerst aanwezig. We lopen langs de Flodder waar aan de kant van het water een rietsnijder bezig is om bossen te maken. Aan het eind slaan we linksaf en lopen langs de visvijver en komen bij het Kanaal Steenwijk - Ossenzijl. We komen daar een tegenstelling tegen, eerst een immens groot en breed huurjacht en even later worden we ingehaald door een snelle en uiterst smalle roeiboot, de dubbel twee.

Het is heerlijk weer en mooie omgeving. Overal zien we uitbottende bomen, bloessems en bloeide planten. Een prachtige tijd. Als we bij de kerk van Paasloo lopen we de koster tegen het lijf die ons uitnodigt om de kerk even te bekijken. De kerk dateert uit 1336 daarna verbouwd tot zijn huidige vorm van een "Boerenschuurkerk". De kerkbouw was wenselijk omdat het riviertje de Aa in de herfst regelmatig buiten zijn oevers trad. De kerkgangers konden dan Steenwijk niet bereiken. Bij de kerk liggen de dichter J. C. Bloem en zijn vrouw begraven. We lopen verder langs singels en pas bewerkte akkers en komen in Steenwijkerwold aan. Na een stukje dorp worden we over de Gelderingensteeg geleid, een prachtig zandpad met op allerlei punten bordjes met uitleg over de planten en dieren die daar te zien zijn.

In Thij hebben we "krijgsraad" en besluiten om vanaf dit punt rechtstreeks naar de natuurcamping De Woldberg te lopen waar we met zijn allen de afsluiting van het pad zullen vieren. Als we even later na Thij ook Tul achter ons gelaten hebben hebben we prachtig uitzicht op het "dal" waar Steenwijk in ligt. Een tunneltje werkt ons onder de snelweg door. Daar wachten we totdat de vrouwen en kinderen met de auto langs komen. Na getoeter en gezwaai lopen onder grote beuken door naar de camping. Op de parkeerplaats worden we onthaald met bloemen, medailles en bekers.

Met de kop in de wind

2011-01-15T13:30:00.000-08:00

Rondje Vollenhove

Als toegift op de het Havezathepad is een weekendwandeling "Land van Vollenhove" toegevoegd. Een afstand van 27 kilometer vanuit Zwartsluis naar Vollenhove en daarna terug naar Zwartsluis. Voor een deel gaat die ook langs de officiële route vab het Havezathepad. We hebben de trajecten Zwartsluis tot de pontveer naar Genemuiden en Zwartsluis tot de Arenbergergracht al gelopen. We brengen die kilometers vandaag in mindering. Gelukkig treffen we vandaag een droge dag een welkome verrassing na de regen die we afgelopen week hadden. We zetten een auto bij de pont en rijden door naar de Arembergergracht waar we in januari 2008 op het ijs gestapt zijn. Als we de auto in de berm parkeren merken we onmiddelijk dat we wel een zacht stuk treffen. Met vijf man duwen en de auto verplaatsen lukt al niet meer. Ach.... we zijn hem de eerste uren ook niet nodig en na een kop koffie vertrekken we richting Barsbeek. Even later lopen we door de Poepershoek, een buurtschap die 2 kilometer ten zuiden van St Jansklooster ligt. De naam duid op de vele duitse seizoensarbeiders die tot in de19e eeuw hier veel werkzaam waren. Na de markante watertoren, die we vandaag vanuit alle richtingen wel zien staan, krijgen we nog een deel van de oude kloosterommuring. Een complex dat eind 15e eeuw gebouwd is nadat de blinde Johannes van Ommen zich hier met een aantal geloofsgenoten vestigd.

Vanuit St Jansklooster lopen we door via de Leeuwte naar Vollenhove. Bij Café De Moespot, in de vorige eeuwen een oude pleisterplaats voor voet, postkoets- en stoomtramreizigers tussen Zwolle en Blokzijl, lopen we langs de rand van het Vollenhovermeer Vollenhove binnen. Een oud vissersstadje dat voor de komst van de Noordoostpolder aan de Zuiderzee lag.

Als we door Vollenhove lopen krijgen we sterk de indruk dat we het niet droog houden. Gelukkig wordt ons vermoeden niet bevestigd. Als het stadje achter ons ligt steken we de N331 over en lopen over het landgoed van Den Oldenhof. Een havezathe uit 1524 die vanaf de doorgaande weg te zien is. We kruizen de weg weer en lopen langs de Noordoostpolder met de Kadoelersluis langs het Zwarte meer en passeren het Vogeleiland dat in 1942 ontstaan is bij het uitbaggeren van een nieuwe vaargeul. Het eiland is een belangrijk leefgebied van roofvogels, karekiet en steltlopers. We lopen over de dijk verder en ervaren weer de koude wind die over de vlakte waait. Langs het Zwartewater komen we bij het pontje van Genemuiden aan. Op de veerweg geeft de onbeletterde achterkant van het bord aan dat het pontveer gewoon vaart.

Kijk.., kijk... daar lopen ze!!

2010-10-17T07:31:00.000-07:00

Berkum - Zwartsluis

De dag ervoor regent het nog pijpestelen, vandaag zal het droog zijn maar wel een flink windje. Met die voorspellingen van de weerprofeet beginnen we aan dit traject. Het is nog wat duister als we na een bakje verkwikkende koffie van de carpoolplaats aan de A28 starten. Omdat het pontje van Haerst na 30 september niet meer heen en weer de Vecht oversteekt nemen we de wintervariant. Als we onder de A28 door zijn lopen we de kruin van de dijk op. Bij buurtschap Haerst lopen we achter huize Arnichem langs. Bij zandafgravingen zijn daar in 1988 en 1989 resten gevonden die de aanwezigheid van Neanderthalers aantonen. Op dit landgoed is ook het graf van Lepejou, het oudst bekende moslimgraf in Nederland. Omdat deze slaaf zijn heer Joan Hendrik Tobias redde. Tobias was de toenmalige bewoner van Huize Arnichem. Als dank nam hij Lepejou mee naar Nederland. De omgeving ademt beslist geen adelijke sfeer.

Nadat we weer een stukje weg hebben gehad gaan we de uiterwaarden in. Het lijkt wel een hordeloop, regelmatig moeten we over een hek. Karel is daar een echte meester in, met een sierlijke zwaai staat hij aan de andere kant. Na het laatste hek komen we weer op de kruin van de vechtdijk die als we bij Huize Den Doorn aankomen aan beide kanten voorzien in van grote beuken.

De lucht blijft dreigend grijs.... houden we het droog? Bij Genne ligt IJsboerderij Glinthuys, op deze voormalige havezathe (1520) kunnen we de ijsfabriek bezoeken. Jammer genoeg zijn we een uur te vroeg. We volgen de dijk en komen over het sluisje van Gennegerzijl waar men de waterhuishouding regel voor het gebied tussen Genne en Holten. Al in 1611 wordt er over het sluisje gesproken. Ineens wordt er uitbundig geroepen.... 'kijk, kijk..... daar lopen ze". Verbaasd kijken we elkaar aan en weten beslist niet waar het over gaat, "kijk Henk... daar... reeën" Dat maakt al een boel duidelijk, een eind verder in het weiland staan 3 reeën onze kant op te kijken. Even verder aan de dijk ligt gemaal Streukelerzijl. Na Streukel komen we al gauw op de Stenendijk die ons naar Hasselt brengt. We lopen onderlangs en zie duidelijk de verschillende stukken muur. Als bescherming tegen het wassende water werd de enige gemetselde zeewering in Nederland aangelegd, de Stenendijk, met een lengte van 1000 meter. In deze muur zijn meer dan 50 vakken te onderscheiden in heling, hoogte en aard van metselwerk. Hiermee kan men afleiden dat de muur tenminste twee keer is verhoogd. Over de ouderdom is weinig bekend. Op de oudste kadasterkaart van 1822 komt deze dijk reeds voor, maar deze waterkering is waarschijnlijk veel ouder.

We komen in Hasselt dat in 1350 de vierde stad in Overijssel was en de bijnaam "Klein Amsterdam" droeg. Als we Hasselt achter ons gelaten hebben steken we het Zwarte Water over en nemen de dijk naar Genemuiden. Een harde wind waait over het kale gebied van uiterwaarden en polders. Nergens iets van beschutting. Hooguit die ene boerenschuur waar we, uit de wind, het traditionele kopje soep nemen. In Genemuiden nemen we de pont naar Zwartsluis. Als we overgestoken zijn gaat de route over de afrastering de uiterwaarden in. Over de zomerdijk lopen we de laatste kilometers naar het eindpunt Zwartsluis.

Rondom huis

2010-06-13T12:37:00.000-07:00

Dalfsen - Berkum

Ook vandaag is het weer een thuiswedstrijd. Om half zeven is iedereen met een fiets bij de opstartplaats in de Fabiushof. We stappen op het fietsje en rijden naar het station, vandaar gaan we te voet verder naar Berkum. Net achter het station ligt Huize Den Berg, een havezathe die voor het eerst in 1483 wordt genoemd. We lopen achterom, dat doen de bekenden altijd, gasten komen via de voordeur. We staan even te kijken bij deze kostelijk gelegen koopmanswoning.

Lang niet altijd zijn op het Havezatepad de bouwwerken zo herkenbaar. Soms is er niet meer dan een boerderij van over waar we dan weer gedachteloos aan voorbij lopen en soms is het alleen de plek nog waar vroeger wat stond. Via de Mataram lopen we naar De Horte. Tegenwoordig als gebruikt als kantoorruimte van Het Overijssels Landgoed. Het eerste van we van dat landgoed zien is de biljardkamer. Al gauw volgt het kleine witte bruggetje wat toegang tot de tuin geeft.

We vervolgen het bospad, steken een boerenerf over en lopen tussen de weilanden door, links en rechts staat een singel met bomen en struiken. Als we bij de N35 komen kiezen we en goed moment en steken de weg over, een lange oprijlaan met richts geknotte wilgen. Lang niet alle exemplaren zijn in goede staat en we verwonderen ons dat op een "ogenschijnlijk dode boom" nog zoveel jong groen zit. Als we Soeslo bereiken zien we dat het tegenwoordig weer bewoond wordt. Een deel is dus ook voor ons bezoek afgesloten en iets anders dan volgens het boekje lopen we verder. Het zonnetje komt er heerlijk bij.

Nadat we aan de rechterhand de Wythmener plas hebben gehad lopen we langs de golfbaan. Een prachtig traject over een betonnen wandel-/fietspad, aan beide een royale strook gras, daarna een strook natuurgebied met daar achter de wijdse vlakten van de golfbaan. Af en toe nemen we een kijkje bij de golfers. Bij een riante villa zien we nog een oude mercedes staan, het bijzondere exemplaar ziet er nog geweldig uit voor zijn leeftijd (55 jaar oud), natuurlijk heeft ze nog wel een faceliftje gehad maar dat mag ook wel. Terwijl ik foto's maak knopen Erik en Karel een praatje met de eigenaar aan.

In Herfte steken we twee maal het spoor over en lopen door de Veldhoek naar Berkum. Als we het dorp doorkruist hebben komen we bij de A28 waar een tunneltje klaar ligt om ons naar de overkant te brengen.

De route loopt om begraafplaats Kranenburg heen naar het restaurant de Agnietenberg waar het eindpunt is. In 1926 kocht de gemeente Zwolle het voormalige terrein van de havezate ´Craanenburg´en richtte dit in als begraafplaats. Het is, naast begraafplaats, een mooie plek om tot rust te komen, te wandelen, te bezinnen enzovoort. Weer een plek dus die je niet direct associeert met een havezathe.

Meneer, u mag daar niet staan!

2010-04-18T13:07:00.000-07:00

Dalfsen - Ommen

Het is vandaag een soort thuiswedstrijd, we lopen het traject Ommen - Dalfsen. Omdat Pa Spoor wat onderhoud moest plegen aan het baanvak werden door de NS bussen ingezet. De eerste ging al om acht uur en eerlijk gezegt was ons dat te laat. We hebben daarom besloten om de route in omgekeerde richting te lopen en beginnen dus in Dalfsen. Het is iedeaal omdat we geen auto's mee hoeven. Als we over de brug met de blauwe bogen fietsen hangt er een lage mist over de Vecht. De fietsen stallen we bij het station en gaan vol goede moed op stap. Heerlijk om weer eens te lopen. Wat zouden we deze dag voor bijzonders tegenkomen. De zon doet heftig zijn best om de kou te verdrijven. Erik gooit een balletje op. Een van de favoriete bezigheden tijdens de wandeling is klootschieten. Een nare bijkomstigheid is dat ze een vrij goede schutkleur hebben en dat ze niet kunnen drijven. Dus als u een balletje vindt! In de Marswetering heeft een zwaan zijn nest gemaakt en zit rustig te broeden.

Af en toe een boerderij met geel-rode, groen omrande luiken die deel uit maakt van het Landgoed Rechteren, even later zien we in de verte het kasteel liggen. We lopen door een prachtig stukje bos met hoge beuken. Als we de marswetering weer zijn overgestoken komen we bij het spoor. Twee platte karren staan al op de rails en behendig plaatst de kraanmachinist zijn kraan dwars op de weg. Een as met "treinwielen" zakt naar beneden en na wat bijsturen ook de achteras. De kraan is ineens "locomotief" geworden. Er worden dwarsliggers vervangen. Natuurlijk sta ik weer op de verkeerde plaats.

Weer krijgen we een stukje bos en lopen daarna richting Hessum langs een vogelrijk gebied met oude vechtarmen. Tussen de weilanden door komen we bij de stuw van Vilsteren. Daar steken we, na een kopje koffie, de vecht over.

Door een bos met veel geurig naaldhout komen we langs een nat stuk land en steken even later de Hessenweg over. Een stukje bos met riante optrekjes. Even later staan we weer voor de verkeersader Hardenberg - Zwolle. Als we die overgestoken hebben zijn we weer in de vechtdelta aanbeland. Daar lopen we langs het boerenerf, de locatie waar van 1406 - 1836 een oude Havezathe (Arendshorst) stond. We hebben er niets van gemerkt. De natuur is hier schitterend. Een oude vechtarm en verder op bij een boerderij een ooievaar die in de tuin, of daar net voor naar voedsel zoekt. Op het nest, hoog op een paal, zit het vrouwtje. Weer moeten we de Hessenweg oversteken en na een lang recht stuk komen we bij de N48 aan. Volgens het boekje moeten we hier oversteken en daarna Ommen in. Zonder dat we er erg in hebben gaan we rechts en komen bij de Varsenerdijk. Dan maar vanaf deze kant Ommen in. Bij het station aangekomen kopen we een treinkaartje en wachten op de stopbus naar Dalfsen. Die vertrekt pas als de trein uit Emmen binnengekomen is.

We banjeren maar door

2010-01-16T13:06:00.000-08:00

Schuilenburg - Ommen

Al zo lang we lopen hebben we het geroepen "wat zou het leuk zijn als er sneeuw lag". Vandaag hebben we het geweten. Omdat we vandaag in Ommen zullen stoppen laten we ons brengen en gaan we met de trein weer terug naar Dalfsen. Na de gebruikelijke stop rijdt de taxi naar huis en stappen wij manhaftig de sneeuw in. Die sneeuw is een soort prentenboek, de sporen van wandelaars, honden maar ook de afdrukken van reeёn, zo zie je dan een punt waar ze de weg oversteken.

Even later lopen we door de brede uiterwaard met rechts van ons de Regge. Maar de wereld om ons heen blijft wit. Bij Hankate wordt de Regge via een duiker onder het Overijssels kanaal geleid. Via de vistrappen wordt het overtollige water van het Overijssels kanaal in de Regge geloost. Jammer dat we dat nu pas lezen anders hadden we er vanmorgen met heel andere ogen naar gekeken.

Even later passeren we een stuw, vroeger een schutsluis - Sluis IV, die onder prachtige beuken ligt. Hoewel we nog een paar keer proberen is het ijs nergens dik genoeg. Het is inmiddels tijd voor de koffiestop die, geheel in stijl, door Erik werd verzorgd. Warme chocola met slagroom!!

De sneeuw loopt zwaarder dan we dachten. Het blijft een ongelijke ondergrond en af en toe glijden je voeten weg. We lopen langs de oever van de Beneden Regge. Bij de Archemer stuw steken we het water weer over. Een eindje verder stoppen we omdat we op de grond een heleboel haren zien liggen, hoe komt dat daar? Het wordt al gauw duidelijk als we de pels van een dier zien liggen. Een rood bruinige gloed en een witte pluim aan de staart. Over de witte weilanden zien we later landgoed Eerde liggen. Als we het even later voorbij lopen komen we langs een groepje boerderijen die met hun rieten daken, voorzien van grote ijsspegels, sprookjesachtig in de sneeuw liggen. Na de Steile oever, waar we even flink moeten klimmen komen we lang een aantal zomer(?)huisjes. De rook kringelt uit de schoorstenen omhoog.

Als we langs de rand van het bos lopen komt de zon even door de bewolking heen maar is ook weer gauw weg. We passeren een boerderijtje met een menigte aan schuren en schuurtje. Alles op de centimeter gebouwd. De trekker past net onder het afdak, een schuurtje met onderin een vak waar de hooischudder staat, er boven een vak waar het hooi in twee lagen ligt opgestapeld. Iets verder weer een laag bouwseltje wat net om een grondschuif past. Een kneuterige hokjes sfeer. Onderweg blijft het goed in de gaten houden waar je loopt. De weg met de aangereden sneeuw is glad. We lopen langs Huize Het Laer, een havezathe uit de 13e eeuw. In 1932 werd het huidige 17e eeuwse huis door de gemeente Ommen overgenomen van de adelijke familie van Pallandt. Dan ligt het station voor ons. Blij dat we de benen even kunnen strekken stappen we in de trein naar Dalfsen.

Hij was wel een halve meter

2009-09-06T13:40:00.001-07:00

Giethoorn - Wetering

De dag voor we gaan wandelen geeft beslist geen hoopvolle indruk. Bij bakken stort het water naar beneden, dan is het weer een tijdje droog en plots valt er weer zo'n waterval uit de lucht. Toch gaan we vrijdagmorgen vol goede moed van start. We steken de weg over, als we de borden geloven is Steenwijk nog maar 6 kilometer, wij hebben er nog 39 voor de boeg, waarvan we nog wat bewaren voor een volgende keer.

Er staat een flinke wind en in de blauwe lucht hangen grote witte wolken, een pracht gezicht de zon schijnt daar volop tussendoor. We lopen over de verharde weg langs de Halfweg Polder. Na de turfwinning zijn ze ontgonnen en geschikt gemaakt voor de landbouw, een vooroorlogs werkgelegenheidsproject. We steken aan het eind de Thijssegracht over en lopen aan de andere kant van het water door over het fietspad. Rechts van ons passeren we een weiland met koeien op zich niet iets ongewoons natuurlijk maar deze koeien waren niet onthoornd. Sommige boeren kiezen hier bewust voor. We lopen verder en komen al gauw bij het Giethoornse Meer. De wind laat witte kopjes op de golven zien, aan de overkant van het meer zien we het torentje van Blokzijl. Het meer is al ontstaan in de ijstijd dus ruim voor de turfwinning en is nu een knooppunt van waterwegen. We lopen over een brede gras wal, links het riet dat door de wind platgedrukt wordt en rechts een bomenrij met daarachter grasland. Nog steeds geen drup regen gehad! Onder de brug drinken we een kopje koffie soms zegt je gevoel dat zoiets verstandig is.

Als we verder bij Café Geertien in Muggebeet komen zijn ze nog niet open en nemen ook niet de minste moeite om maar iets te verdienen. We lopen een eindje langs de N333 en slaan dan rechts af de natuur weer in. Op de paal bij het toegangshek staat een blauw bordje met de afbeelding van een schelp, het Jabikspaad. We lopen langs de Roomsloot, links het water met een rietkraag rechts rietlanden.

Boven de rietlanden aan het horizon ligt Nederland en daarboven een nederlandse lucht. Bij het plaatsnaambord maken we even een foto. Een unieke foto want dat bord hangt er niet altijd en .... het bord is oranje! waarom?? Als we de grens van Nederland over zijn moeten we weer het fietspad volgen en stoppen even bij de vogelkijkhut. Geen vogel te zien, behalve die vreemde vogels die achter de opening zitten.

Het fietspad gaat verder door een bosje. Twee verkenners lopen voorop de rest volgt op en royale afstand. Ineens er er voor paniek, ik wordt geroepen. Als we door de bocht zijn zien we de verkenners staan. Ze zwaaien met de armen en maken gebaren. Rustig lopen we verder. "Hij was wel een halve meter, ja hier over het pad. Een echte!!! Daar kronkelde hij." We begrijpen dat ze een echte slang gezien hebben. Jaja, wat voor één dan?? Ze blijven het antwoord schuldig. Het blijft gissen. Ons land kent slechts een paar soorten zoals de adder en de ringslang. De eerste kom je op zandgrond tegen terwijl de andere meer in waterrijke gebieden te vinden is. De schuwe slang is ongevaarlijk en bijt zelden. Ineens zien we er weer één gaan, dit keer een kleiner exemplaar, onze dag kan niet meer stuk!

Aan het eind van dit pad komen we bij Kalenberg. Midden in het dorp steken we het water over, aan het eind van de bebouwing gaat de weg over in een fietspad. Na een tijdje komen we langs de Kloosterkooi. Helaas is de eendekooi alleen op afspraak te bezichtigen. Aan het eind van het pad gaan we rechts af en lopen langs de vervenershuisjes naar de camping.

Helaas staat deze sloot vol water

2009-06-21T06:23:00.000-07:00

Rijssen - Nijverdal

Het gras ligt er keurig glad bij. Toen we hier de vorige keer in de berm wilden parkeren werden we door de "eigenaar" toegeroepen dat hij het gras nog moest maaien. Het is inderdaad gebeurd. We gaan weer vol goede moed op pad. Weer met een kloot bij ons, Erik heeft er twee op zijn verjaardag gekregen. Hij heeft de daagse meegenomen. Als we op een zandpad komen komt de bal tevoorschijn en wordt de eerste worp gegooid.

We lopen langs het Wierdense veld. Het natuurreservaat is een restant van het langgerekte hoogveengebied. Een belangrijk broed- en foerageergebied voor vogels daarnaast komt er de adder voor. Door de ernstige verdroging van het gebied is de korhoen al verdwenen. Eind vorige maand heeft hier nog een grote heidebrand gewoed en is een gebied van ca. 40 hectare verwoest. Op het terrein loopt een grote kudde zeldzame Veluwse heideschapen die tijdens de brand allemaal geëvacueerd zijn geweest. We kunnen denk ik nu wel stellen dat we weer terug bij af zijn. Bij de schaapskooi liggen de drinkbakken op de kop.

We lopen verder De kloot is weer tevoorschijn geweest, na een aantal worpen beland hij weer naast de weg. Als we gaan zoeken wordt een kreet van ontzetting geslaakt, de sloot staat vol water. We staken het zoeken en gaan zonder bal weg. Af en toe schuilen we onder een boom voor de regen. We lopen Nijverdal binnen. Het nieuwe pand van Ter Steege valt direct op vanwege zijn moderne vormgeving en grote hal. Tegen de binnenmuur van de hal is een "afgedrukt" van de bouwtekening. Aan de doorgaande weg een textielfabriek van Ten Cate. De honderden klosjes garen in het pand geven de indruk dat het nog in gebruik is.

Als we het dorp achter ons gelaten hebben lopen we de laatste kilometers langs de Regge. Bij de stuw (1981) lag al in 1300 een schutstal om de waterstand van de Regge te maken. In 2002 werd de vistrap gemaakt en de overtoom om de Enterse zomp over de dam te kunnen slepen. bij de laatste kilometers dreigen donkere wolken boven de bloeiende aardappelvelden en krijgen we nog een flinke portie regen op ons dak.

Een "giftige" slang

2009-04-05T06:32:00.000-07:00

Markelo - Rijssen

Vandaag lopen we het deel wat de vorige keer aan de beurt was, van Markelo naar Rijssen. De dag begint bepaald niet uitbundig als we uit Dalfsen vertrekken. De ruitewissers zwiepen regelmatig van links naar rechts. De lucht blijft dicht zitten. Als we voor de start een kop koffie drinken is het weer droog maar de grijze lucht blijft. Maar eens afwachten of we de zon nog zien, het is een heel verschil met gisteren. Als we een poosje gelopen hebben tovert Erik uit zijn rugtas voor ons idee een bal. Nee, niet zomaar een bal, het is een kloot. Een houten bal met lood erin. Onderhands gooien en al klootschietend vervolgen we onze weg. Waarbij de kloot het pad volgt of links dan rechts van het pad belandt.

Net voor Markelo krijgen we een bordje dat de weg naar de wijngaard wijst. Sinds 1993 worden er druiven geoogst van de stokken die op de zuid-oost helling van de Markelose Berg staan. We lopen maar gewoon het dorp in en moeten vrij snel weer afslaan. Als we het dorp uitlopen staat er net een grote kraan bij restaurant de Smorre. Samen met zijn kleinere broertje wordt de hoogste populier van het dorp geveld. We lopen door langs de akkers. Dat het ondanks de grijze lucht toch lente is zien we aan de bloeiende katjes en de lammetjes.

Voor ons ligt het natuurgebied De Borkeld, een uitloper van de Sallandse heuvelrug. Uitgestrekte heidevelden waarin veel sporen uit het verleden gevonden zijn. Ineens wijst Karel mij op een "giftige" slang in de boom. Een slang? Verbaasd kijk ik om en zie hem hangen. Je vraagt je dan toch wel af hoe en waarom zo'n hydrauliekslang in de boom hangt.

Als het wat bosrijker wordt liggen langs de paden flinke stapels bomen. De mannen laten zich niet kennen en gaan er regelmatig overheen. Ik besluit maar om met beide benen op de grond te blijven.

We steken rechts van het ecoduct de A1 over. Bij Rijssen lopen we langs de Joodse begraafplaats en stuiten even verder op een smalspoor. Karel loopt even terug en komt weer met de wetenschap dat het van het Leemspoor is. We lopen om Rijssen heen en kruisen weer het smalspoor. Bij het station zijn een aantal vrijwilligers druk in de weer om alles weer klaar te maken voor het seizoen. We krijgen wat uitleg en bekijken in kantine de oude foto's. Tot in de jaren 60 van de vorige eeuw werd er nog gebruik van gemaakt. Op deze manier werd klei uit de groeve naar de steenfabriek vervoerd.

We verlaten de bebouwde kom en zien dan tussen de bomen door de Oosterhof een voormalige havezathe die in 1960 in bezit kwam van de gemeente Rijssen. Nu zijn er twee museua in gehuisvest. Na een stuk bebouwing komen we langs de Olie- en Pelmolen uit 1752. Voor de molen ligt de Enterse Zomp. Een platbodemschip met een geringe diepgang. Op de Regge en de Schipbeek (tot plm 1920) waren veel van deze schepen te zien. Regelmatig komt de kloot weer tevoorschijn, het is een sport op zover mogelijk door de bocht te kunnen schieten. Dan moeten we na een worp afscheid nemen van het exemplaar, met een fraaie boog rolt hij van de weg af, door de berm de sloot in. Helaas, maar we gaan een nieuwe kopen voor Erik! Na het Notterveld slaan we bij de Schutstal rechts af en komen bij de auto uit. Deze schutstal behoorde vroeger bij Havezate De Grimbergh.

Als het water weg is

2009-01-10T12:14:00.000-08:00

Zwartsluis - Giethoorn

Eergisteren mailde Henk het voorstel om in plaats van het traject Goor - Rijssen, wat nu aan de beurt was, en de route van Zwartsluis naar Giethoorn te lopen. Een geweldig idee dat bij iedereen in goede aarde viel. Moet je nagaan, prachtige wintergezichten, een "watergebied" en een gezellig schaatsdrukte. De voorspellingen zijn gunstig, het zou een zonnige dag worden. We brengen één auto naar Giethoorn en rijden vervolgens terug naar Zwartsluis waar we parkeren. Eerst een kop koffie en dan gaan we lopen. Al vlot laten we de bebouwde kom achter ons. De zon is al even op en werpt een prachtige gloed over het landschap. Overal om ons heen rijden al auto's met in schaatspakken gestoken berijders. Als we even links kijken bij een slootje dan zien we in de verte een ree op het ijs en vrij vlot staat hij ook weer in het weiland. Het dier steekt prachtig af tegen de witte wereld. Terwij een verkeersregelaar het autoverkeer tegenhoud lopen wij door. Dan ligt de Arembergergracht voor ons en in plaats van de weg langs het water te volgen stappen we het ijs op. In het midden een baan voor de schaatsers en aan beide kanten wat aangevroren sneeuw. Het loopt subliem. Iedereen glimt voor oor tot oor en geniet met volle teugen.

Het schoongeveegde baanvak is niet alleen voor de schaatsers maar wordt ook door een zwaan (747) als startbaan gebruikt.

Al gauw komen we in Beltschutsloot aan waar we normaal gesproken de brug moeten nemen, vandaag klimmen we aan de andere kant van het water gewoon op de wal. We nemen een kronkelend pad door het dorp waar een aantal bruggen speciaal voor de schaatsers zijn opengezet. In plaats van door te lopen naar de kruising met de N334 (Zwartsluis - Blauwe Hand) nemen we een kanaaltje richting de Belterwijde. We lopen door het rietland waar men druk bezig is met het oogsten van riet. We maken een babbeltje met de rietsnijders want een beetje nieuwsgierig zijn we ook wel aangelegd, of is het nu leergierig?

We komen bij het meer en steken dat schuin over. Het geeft een geweldig gevoel daar op die grote ijsvlakte en besluiten om midden op het meer een kopje koffie te nemen. We vinden het toch een dermate bijzondere actie dat Henk met zijn telefoon een foto maakt en die naar het thuisfront mailt.

Als de bekers weer opgeborgen zijn gaan we door en komen bij de parkeerplaats die aan de grote weg ligt en steken hem over. Aan de andere kant gaan we schuin over richting Wanneperveen. Twee sneeuwschuivers werpen ieder een grote wolk sneeuw naar links en al gauw ontdekken we die sneeuw het ijs extra glad maakt.Langs een watertje lopen we verder en laten het ijs voor de schaatsers. Terwijl Karel even een snelle babbel maakt met iemand die vandaag wel erg jaloers is op zijn wandelschoenen, ze vind het ijs wel aardig glad. In de verte zien we weer een aantal reen grazen.

Al gauw ligt Giethoorn voor ons en maken we weer dankbaar gebruik van het ijs om over te steken. Die extra lus om bij de brug te komen kunnen we links laten liggen. Het is een gezellige drukte in het dorp. Zodra we richting de Bovenwijde kunnen slaan we af. We hebben het idee om in het Smitspaviljoen naar iets eetbaars te kijken. In plaats van het transport per punter wordt nu een aanhanger achter de grasmaaier gehaakt en wordt de koek en zopiekraam bevoorraad. We moeten op een gegeven moment even klunen en zijn dan bij het paviljoen. Eénmaal binnen slaat de schrik ons om het hart. Een kop snert kost hier dik 4 euro. Een leuk prijsje voor een ander dachten we maar zo en lopen maar door naar het dorp. Verderop staat een kraampje waar snert en broodjes worst verkocht worden en dat voor een zacht prijsje wat ons zeer aanspreekt. Op het punt waar alle schaatsers het dorp uit moeten lopen wij over de weg rechtdoor langs de ijsbaan naar het deel van het dorp waar onze auto staat. Wat een verschil met vanmorgen toe we de auto brachten. Nu staat men overal in lange rijen langs de weg geparkeerd. Ochtendstond heeft goud in de mond!

Waarschuwende kreten en enge plaatjes

2008-11-12T14:30:00.000-08:00

We hebben besloten om weer een etappe te gaan lopen. Helaas word ik door de griep geveld en deel ik de lakens nog even uit voor ik er onder kruip. Ferdy zou foto's maken en voor de blog moet er iemand een klein verhaaltje maken. Het lot heeft Karel aan gewezen, van zijn hand en uit zijn geest is het volgende verhaal ontsproten.

Goor - Markelo

We mogen weer verder met ons Havezathepad. Dit had nogal wat voeten in aarde, want onze nestor en fotograaf is ziek! Wieger, gegrepen door de griep, moet thuisblijven. Hoe lossen we dit op. Wie legt vast wat we aan het doen zijn. Ferdy en ondergetekende gaan dit doen. Vlug nog wat geheugen vrij gemaakt (sorry Joel, Jesse en Jade, jullie stonden er zo leuk op). Na een aantal ontstuimige dagen, belooft het deze dag weer rustig te worden. We vertrekken 's morgens om 6.15 uur. Het is nog donker en een beetje mistig. Ook merk je aan de temperatuur dat we in het najaar zitten. Met de auto van Alien en die van Ferdy rijden we naar het eindpunt van de vorige keer, de boerderij van Ferdy zeg maar. Na een kop koffie beginnen we te lopen, in een steeds lichter wordende morgen. Door de velden en langs een sloot met een statige zwaan gelopen, komen we vervolgens over een boerenerf, waar de route geblokkeerd lijkt te zijn. We zien allemaal hekken, afzetlinten en borden met waarschuwende kreten en enge plaatjes. Het blijkt hier om bodemsanering te gaan. Hier in de grond en op veel plaatsen in de omgeving (bijna 700), zit asbesthoudend materiaal, afkomstig van de Eternit fabriek in Goor. Dit materiaal werd gebruikt als erfverharding.

Via landweggetjes, bospaden en lanen, komen we langs het eerste landgoed op deze etappe, Huize Wegdam, oorspronkelijk een versterkte boerderij. Onderweg genieten we van de vele paddestoelen, spinnenwebben en de tapijten van herfstbladeren. Dan komen we langs het grootste landgoed van deze etappe, kasteel Weldam. Dit is echt een indrukwekkend landgoed met een prachtige tuin.

We passeren Havezathe Nijenhuis en komen Diepenheim binnen, met Huize Diepenheim. Een gezellig dorpje met leuke winkeltjes en een supermarkt met kaartjes. We vergapen ons voor een etalage aan de gigantische haarden. Onze huizen zijn hiervoor te klein, is de eensluidende conclusie.

Bij de brug over het Twentekanaal gebruiken we onze traditionele Cup a Soup. Tot slot lopen we een stuk langs de Schipbeek, een soort kanaal met een paar leuke stuwtjes die door enkele van ons even moesten worden overgestoken.

Als klap op de vuurpijl, zien we een aantal reeën langs rennen! Zomaar midden overdag! We bekijken nog even een dode mol (wat is hij zacht zeg!). Zoals gewoonlijk wegen de laatste loodjes het zwaarst maar de redding is nabij. We zien de zwarte Renault en.... hij doet het! Terug naar huis, naar de familiedag, het nieuwe gemeentehuis of iets anders.

Karel

De reddende engel

2008-06-14T13:58:00.000-07:00

Delden - Goor

Zachtjes tikt de regen op het tentdak, ik kijk op mijn horloge en zie dat het nog maar half zeven is, ik draai me nog maar eens om. Als het tijd om op te staan is tikt de regen nog steeds, alleen minder zachtjes. We kleden ons eerst maar eens aan en ruimen het slaapgerei op, het regent nog steeds. We pakken alles in de auto en er zit niets anders op dan de tenten in de regen op te breken. In no-time klaren we de klus en gaan nog maar even onder het afdak van het toiletgebouw staan. Als we naar de lucht kijken is die grijs en dichtgetrokken, welke richting we ook proberen. Er gaat een telefoontje richting Dalfsen, afdeling buienradar. Deze geeft aan dat er buien zijn we besluiten om de start toch maar te maken de regen wordt minder. Als we buiten de camping zijn is het droog. In het dorp moeten we eerst wat proviand in slaan voor de dag en omdat er op de route geen gelegenheden voor komen waar we koffie kunnen drinken besluite we om in Brasserie de Zwaan eerst maar eens koffie te drinken. Het treft, hoewel de zaak nog niet echt open is en de kok nog met de ontbijttafel bezig is worden we toch met een gastvrij gebaar naar binnen genodigd en zo zitten we enkele minuten later aan de stamtafel tussen de kranten aan de koffie.

Na de koffie verlaten we Delden, dat we in onze ogen het Haren van Twente was, lopen door een fraaie fietstunnel het landgoed van Kasteel Twickel op, het wordt gezien als de mooiste Havezathe van Twente. In de periode 1841-1854 groeit het bezit van Twickel uit tot 4000 ha. Een royaal gebied met bossen, glooiende akkers, eiken, heidevelden en schitterende beukenlanen. De Rododendron bloeit uitbundig met zijn grote bloemen en de blonde acquitaines laten hun bellen rinkelen. Tijdens de koffie las ik dat de huidige brug vroeger een poortgebouw was.

We lopen verder door het fraaie gebied en af en toe een kraakhelder beekje. En komen bij de watermolen. Jammer genoeg is deze oliemolen uit 1325 vandaag niet in werking. Ooit stond hier tegenover nog een korenmolen. Machtige beuken staan er aan de kant van de zandweg. In één van de beuken huist een vogelfamilie, de kop van pa of moe steekt naar buiten om eens poolshoogte te nemen.

Na een 'virtuele' koffiestop lopen we langs de Twickelervaart. Een verbinding tussen het Delden en de Regge. Graaf Carel George van Wassenaer Obdam liet deze in de jaren 1771-1775 graven. De kosten, 60.000 gulden had hij er dankzij de tolgelden in enkele jaren uit. Even verderop heeft men langs het Twentekanaal natuurlijke oevers aangelegd. De uitdaging is er direct om die als wandelpad te gebruiken. Een smalle weg leidt ons over het erf van een boerderij. Nog even en we lopen het erf van de volgende boerderij op. Hier hebben Henk en Ferdy gisteren de auto achter gelaten. Op het erf treffen we de boer nog en maken even een praatje met hem.

We gooien de rugzakken achterin, nemen zelf plaats, de startknop wordt ingedukt...... geen teken van leven. Echt niets, we zullen wel even duwen maar..... leve het computer tijdperk, die inspanning wordt ons bespaard. Er zit niets anders op dan dat er een auto met startkabels komt. Erik en Herman beiden aan om naar de volgende boerderij te lopen om te zien of we daar hulp kunnen krijgen. Terwijl zij onderweg zijn doet Ferdy zijn verhaal dat hij vorig week onder de motorkap een kippenei vond. Ik doe hem uit de doeken dat het werk van een steenmarter is. Dan komt er een auto aangereden, aan het stuur de reddende engel naast er achter hem Erik en Herman. Beide accus werden door de startkabels met elkaar verbonden en na enkele pogingen slaat de moter aan. Een groot gejuich stuigt op, de motor loopt. We bieden onze wederdiensten aan voor het geval de boer in Dalfsen met pech komen te staan en stappen in. Eerst nog even bij de camping langs op de achtergebleven auto op te halen en daarna door naar huis.

Zo leer je nog eens wat

2008-06-14T10:53:00.000-07:00

Drienerlo - Delden

We beginnen met een kopje koffie op de parkeerplaats naast het nieuwe voetbalstadion van FC Twente. Inmiddels hebben we de auto met de tenten al achtergelaten op de camping waar we zullen overnachten. Het pad leidt via smalle paadjes tussen de landerijen naar de buurtschap Twekkelo. Het is een gebied met veel landgoeden zoals b.v. Het Mensink, Het Reef, Het Stroot en veel anderen, het digitale kaartje van Twekkelo geeft dat heel mooi aan.

Onderweg komen we overal de kleine groene zouthuisjes tegen. Niet meer dan een bescherming voor de afsluiters en pompen die water naar beneden pompen. Beneden wordt het steenzout opgelost en het pekelwater wordt weer omhoog gepompt. Die pekel wordt dan naar de fabriek gevoerd waar de verwerking plaats vindt. Bij één van de huisjes wordt er door mensen van Akzo gewerkt, een mooie gelegenheid om eens wat vragen te stellen. Zo krijgen we te horen dat het zout op een diepte van 4 à 500 meter gewonnen wordt, dat de oude boortorens zo hoog waren omdat daar ook een boorstelling in stond, dat men tegenwoordig met een olielaag voorkomt dat de grond verzakt. Kijk zo leer je nog eens wat.

We lopen verder en komen al gauw in Boekelo aan. Het dorp wat door de zoutwinning op de kaart wordt gezet. Midden in het dorp is een klein stationnetje en een seinhuis van de MBS, het museum buurt spoor. Vroeger was dit station onderdeel van de spoorlijn Enschede - Neede, deel van het spoorwegnet van de "Gelders Overijsselsche Lokaal Spoorwegmaatschappij". Een mooi moment om een kopje koffie te drinken.

We lopen verder en na het dorpje Beckum gaan we over het Kerkveldervoetpad, een fraai heidegebied. In de buurt waren meer paden die de plaatselijk bevolking gebruikte om in één van de kerken te komen. Even voor ons loopt een man op krukken wat wij oneerbiedig betitelen als een nieuwe vorm van Nordic Walking. We raken aan de praat en horen dat de man net een paar kunstheupen heeft gekregen. Een ingreep die hij in Duitsland onderging, hij schetst ons de verschillen tussen de Nederlandse en Duitse instelling van de artsen. Wanneer schikt het u vroeg de arts aan hem toen hij een afspraak moest maken. Kom daar hier maar eens om.

Als we langs de oerbossen lopen pakken dreigende wolken zich samen. Gelukkig blijft het nog steeds droog. Als we over het erf van één van de boerderijen lopen begint het toch te regenen. We stappen door de open deuren, die uitnodigend open staan naar binnen en schuilen een tijden in de stal. Als de bui voorbij is gaan we verder en zien aan de rand van een akker de grafstenen van de Joodse begraafplaats staan. In het verleden mochten Joden geen begraafplaats hebben vlakbij een dorp of stad. Ergens in de "rimboe" moest dan een dodenakker worden ingericht. Opvallende is dat naast onze jaartelling ook de joodse jaartelling op de stenen wordt weergegeven. Mocht iemand zijn bril kwijt zijn: hij ligt op het hek van de begraafplaats! Als we even later het Twente kanaal oversteken gaan we rechtsaf en lopen via een hek de camping op. We melden ons bij de receptie en vragen welke plaats ze voor ons in gedachten hadden.

Alles geregeld en de auto op het veld gereden. We beginnen met het opzetten van de tenten, de regen wordt steeds heviger en we besluiten om maar even onder dak te gaan. Ook nu is de bui van korte duur en even later is daar de zon weer en maken we de klus af. De stoelen uitklappen en we genieten voor de tent van een heerlijk verkoelend pilsje.

Na de gebruikelijk plichtplegingen is het half zes en wandelen we naar de chinees voor een warme hap. Als we terugkomen kijken we de voetbal wedstrijd in de kantine en het geluk van de meeste kan niet meer op!! Een wedstrijd waar we nog wel even een borrel op kunnen drinken.

We hebben veel meer gezien.....

2008-03-15T14:20:00.000-07:00

Oldenzaal - Drienerlo

Vol spanning komen we aan in Enschede. Hoe zal dit pad zijn? Vergelijkbaar met het Pieterpad. We moeten nog even afwachten. We gaan met de trein naar Oldenzaal, het beginpunt van het Overijssels Havezatepad. Kijk daar komt hij aan, de gele rups. We rijden naar Hengelo en moeten daar overstappen op de trein naar Oldenzaal. Geen trein van de NS maar van Syntus een maatschappij die sinds 2003 ook het vervoer in een deel van Twente verzorgd. Dat doen ze dan ook goed, met ons zessen hebben we de beschikking over het hele treinstel!

We stappen in Oldenzaal uit oriënteren ons en slaan voor het RK ziekenhuis met de wonderlijke naam "Heil der kranken" boven de deur. Even verder lopen we voorbij villa de Haer die in 1960 ontworpen is.

In het buitengebied worden we getroffen door de rust terwijl we over een laan met weerszijden enorme beuken lopen. Van alle kanten horen we de specht op de stammen roffelen. Een uitgestrekt bosrijk gebied. Heerlijk die rust. We lopen langs veengebieden en kleine akkers.

In het Haagse bos treffen we zowaar een bonte specht. Hoog boven in de boom kijkt hij ons nog even aan en klimt verder naar boven, alsof wij achter hem aan willen. Het blijkt dat hier 5 soorten spechten broeden. Neem eens een kijkje op deze site en luister eens naar de roep van de specht.

Het is schitterend weer en af en toe kunnen we de jas wel uitdoen. Even later zien we in een weilandje twee reeën staan die, als ze ons bemerken, vlot de benen nemen. We verbazen ons over alles wat we zien. Van het internet heeft Ferdy de routewijzigingen overgenomen. Is alles wel een wijziging waard? We besluiten de normale route te nemen en stuiten al gauw op een omgevallen boom die midden over het pad ligt. We kunnnen er vrij makkelijk omheen. Even later word de weg verspert door en boom die dwars over een watertje ligt en heeft in zijn val ook de dam vernield. Al balancerend over de omgevallen bomen bereiken we de overkant. Niet veel verder moeten we onder een omgevallen boom door kruipen. Al met al weer leuk om te doen en we zijn blij dat we niet voor de alternatieve route hebben gekozen.

We lopen door het bos van de Lonnekerberg. Een productiebos dat op rabatten is geplant. Voor de aanleg was het schrale heidegrond. Tegen twaalven lopen we Lonneker (bekend van KLM bedrijfskleding) binnen. Als we in de plaatselijk snackbar een overheerlijke bal gehakt hebben weggewerkt vervolgen we onze weg en lopen vrij snel Enschede binnen en lopen na een dikke 300 meter de stad ook weer uit. Via het waterwingebied lopen we om Enschede heen naar het campusterrein van de universiteit. Het is een heel dorp. Nog even en we lopen langs de waterpartij de trap af door het tunneltje van het station en komen bij de auto aan.

Voldaan en met een goed gevoel gaan we weer op huis aan. Samen bedenken waarom het Pieterpad toch anders in dan het Havezatepad. Wil je de route nog eens bekijken ga dan naar de site van Andre Wolff hij heeft van het hele pad en aantal gedetailleerde kaartjes.

Het pad in vogelvlucht

2007-11-18T07:13:00.000-08:00

Net als het Pieterpad heeft men het Havezatenpad ook in etappes onderverdeeld. De afstanden variëren van 19 tot 39 kilometer. Gelukkig weet Henk hier wel weer een mouw aan te passen. Naast het pad ligt bij Vollenhove nog een extra wandeling over het Land van Vollenhove met een lengte van 27 kilometer, Vollenhove - Zwartsluis - Vollenhove. Deze route is eenvoudig in het geheel mee te nemen. Het pad gaat uit dat je bij Genemuiden op Zwartsluis aanloopt en vandaar door naar Beltschutsloot en door naar Giethoorn. Je kunt ook bij Genemuiden links af gaan en zo op Vollenhove aan lopen vandaar weer terug waar je een anderhalve kilometer boven Zwartsluis weer op het Havezatenpad aansluit. Het pad begint bij Oldenzaal waar we in April 2008 dan ook van start gaan en eindigt in Steenwijk. Het wordt een wandeling vol afwisselingen. Weelderige landgoederen, kronkelende rivieren zoals de Dinkel en de Vecht, kasteel- en boerderijtuinen, heide en heuvellandschappen, maar ook het drassige veengebied in de kop van Overijssel.

De wandelgids die bij het Havezatenpad hoort geeft veel informatie en historie weer. Het was het oversticht, een gebied dat aan de andere kant van de rivier lag. Een soort wingewest van Utrecht en Holland. Zo dateert het Overijssel in de huidige vorm de periode rond 1100 en bestond het uit een aantal graafschappen die veelal geschonken waren aan de Bisschop van Utrecht. Drosten namen de zaken voor de Bisschop waar, daarnaast werden dienstmannen aangesteld. Hieruit ontwikkelde zich de landadel die zich in versterkte stenen huizen vestigden. Naast het woonhuis waren er bij de havezate diverse bijgebouwen zoals een water- of windmolen, een duiventoren en diverse pachtboerderijen.

De verschillende landschapsvormen komen ook tot uiting in de nederzettingen die gesticht worden. Zo zijn er nog veel esdorpen te vinden maar komen we ook langwerpige streekdorpen tegen zoals Vriezenveen en Giethoorn. Naast de drie grote hanzesteden, Zwolle, Kampen en Deventer die hun bloeitijd kennen in de 14e en 15e eeuw is ook Hasselt een belangrijke hanzestad. Verder groeit in Overijssel het aantal steden door de voortdurende geldnood van de Utrechtse Bisschoppen. In ruil voor geld schonken ze menige dorp stedelijke vrijheden en rechten één van die dorpen was Ommen.

Bij de foto's: De Archemerberg, hoog boven alles uit (boven). De wieden, rietlanden (onder).

Op pad

2007-11-09T06:31:00.000-08:00

Bijna is het zover dan starten we weer met een nieuwe wandel uitdaging. Na het Pieterpad gaan we nu het Overijssels Havezatenpad lopen.
Het is een flinke wandeling (bijna 300 km) terwijl we toch op redelijke afstand van huis zitten. We verdoen dus weinig tijd met heen en weer rijden. We hebben er wel zin in. We?? dat zijn Henk, Karel, Herman, Erik, Ferdy en ik mag mee voor de plaatjes en het verhaal. Jaja leuke jongens.